"Hadrons" wrocławskiego trębacza i kompozytora Piotra Damasiewicza to przykład artystycznej odwagi graniczącej z samobójczą brawurą: na sukces komercyjny nie ma szansy, snobistyczni koneserzy też mogą kręcić nosem, że "to już było". Jednak płyta jest niebywałym sukcesem.

"Hadrons" jest dowodem na to, że jeśli we właściwym czasie trafi się na właściwych ludzi, pomysły mocno odklejone od rzeczywistości rynku muzycznego można jednak zrealizować.

Piotr Damasiewicz studiował na akademiach muzycznych we Wrocławiu, Bydgoszczy i Katowicach, powołał do życia kilka efemerycznych, awangardowych przedsięwzięć wiążących ze sobą światy muzyczny i sztuk plastycznych oraz wizualnych. Kilka lat temu przytrafiła mu się okazja, jakiej pozazdrościć może niejeden stary wyjadacz. Piotr Turkiewicz, szef (wówczas nowo powołany) festiwalu Jazztopad, zamówił u niego utwór na zespół improwizujących jazzmanów i orkiestrę kameralną. Wyzwanie tyleż ambitne, co piekielnie trudne, nawet dla kogoś tak przebojowego i charyzmatycznego jak "Damas". Pograć w klubie z kolegami ze studiów nawet najbardziej awangardowy repertuar i ewentualnie zdobyć uznanie środowiska to jedno, a poddać się ocenie festiwalowej publiczności jako kompozytor panujący nad skomplikowaną formą to drugie.

Adam Domagała

Czytaj całą recenzję na www.gazeta.pl